Ρωτήσαμε εκατό ανθρώπους να μας πούνε τι γιορτάζουμε την 6η Δεκεμβρίου κάθε χρόνο. Οι 95 μας απάντησαν ότι γιορτάζουμε τον Άγιο Νικόλαο, τον Προστάτη του ένδοξου Πολεμικού Ναυτικού μας. Οι 5 όμως μας απάντησαν, ότι γιορτάζουμε την επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου.Και τότε γιατί εκείνη την ημέρα, όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί και τα ΜΜΕ δεν κάνουν καμία αναφορά στην εορτή του Πολεμικού Ναυτικού, αλλά στρέφουν το ενδιαφέρον των πολιτών στην επέτειο Γρηγορόπουλου ; Γιατί έτσι γουστάρει η Αριστερά και σε κάθε περίπτωση, υπερισχύει η Ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Γιατί η Αριστερά γνωρίζει πολύ καλά την αξία των συμβολισμών και τη δύναμη της προπαγάνδας και έχει τελειοποιήσει αυτές τις τεχνικές της με το γνωστό «πες… πες… πες, κάτι θα μείνει». Για άλλη μια χρονιά λοιπόν, βγήκαν χιλιάδες στους δρόμους, να περάσουν τα δικά τους μηνύματα και για να ασχοληθούν τα ΜΜΕ περισσότερο μαζί τους, καίνε την Αθήνα, πετροβολούν τους Αστυνομικούς, ρίχνουν εκατοντάδες μολότοφ και δίνουν ραντεβού για τον επόμενο χρόνο, καλά να είμαστε.Για σιγά ρε Επίκουρε, μήπως τα αδικείς τα παιδία και απλά είναι ευαίσθητα και ψυχοπονιάρικα και συμπάσχουν για ένα νεαρό παιδί, που δολοφονήθηκε από την σφαίρα ενός ανεγκέφαλου Αστυνομικού ; Αν είναι έτσι, θα έπρεπε να κάνουν πορείες διαμαρτυρίας και κάθε 14η Ιουλίου, αφού εκείνη την ημέρα του 1992 ένας άλλος αθώος φοιτητής, ο Θάνος Αξαρλιάν δολοφονήθηκε οικτρά, στην επίθεση με ρουκέτα της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, κατά του τότε υπουργού Οικονομικών Γιάννη Παλαιοκρασσά. Αλλά για τους Αριστερούς, αλλιώς αξιολογείται η κάθε ζωή και διαφορετικά πονάει η μάνα του Φύσσα και του Γρηγορόπουλου, και αλλιώς η μάνα του Αξαρλιάν.
Με σκωπτική διάθεση λοιπόν ο σκιτσογράφος Δημήτρης Χατζόπουλος, επισημαίνει τα ανωτέρω, στηλιτεύοντας την ανοχή ορισμένων απέναντι στην τρομοκρατία, αφού για κάποιους νεκρούς δεν υπήρξαν πορείες, ούτε διαδηλώσεις, ενώ και αρκετοί πολιτικοί δεν τόλμησαν, να καταδικάσουν την δολοφονία του Αξαρλιάν από τον τρομοκράτη Κουφοντίνα.Και εδώ ταιριάζουν γάντι οι στίχοι από το τραγούδι του 1984 με τον Κώστα Τουρνά… Κι εμείς, κυρίες και κύριοι, εμείς, τιτλούχοι κακής εποχής, δεν σκάμε πολύ για την ώραΕμάς, κυρίες και κύριοι, εμάς, οι μύθοι κάθε Χαλιμάς, την ζωή μας γεμίζουν ακόμα.
