Γράφει ο Επίκουρος
Η φετινή θλιβερή επέτειος των δύο χρόνων από την τραγωδία των Τεμπών, θα μείνει χαραγμένη στην Ιστορία, με τις εικόνες από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις και μαζικές κινητοποιήσεις που έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες, στην χώρα μας.
Η διαμαρτυρία αυτή όμως είχε καθαρά θεσμικό και όχι πολιτικό χαρακτήρα, παρόλο που τις προηγούμενες ημέρες τα κόμματα όλης της αντιπολίτευσης, προσπάθησαν να την οικειοποιηθούν και να εκμεταλλευτούν για καθαρά δικό τους πολιτικό όφελος.
Άνθρωποι απλοί, νέοι και γέροι κάθε ηλικίας γέμισαν δρόμους και πλατείες από άκρη σε άκρη στην Ελλάδα.
Άνθρωποι σιωπηλοί, θλιμμένοι, μακριά από κομματικούς αλαλαγμούς, που ήθελαν να δείξουν πως δεν ξέχασαν και διατράνωσαν ζητώντας την απονομή της δικαιοσύνης.
Τους οδήγησε εκεί η συναισθηματική φόρτιση, γιατί βάζουν τον εαυτό τους στη θέση των θυμάτων και των συγγενών και έτσι θέλησαν να τους συμπαρασταθούν.
Για να απαιτήσουν, να μην υπάρξει στο μέλλον κάποια άλλη κακιά στιγμή που θα κρύβει πίσω της αμαρτίες χρόνων, όπως έδειξε και το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ που δημοσιοποιήθηκε μία μέρα πριν.
Και μιλάει ξεκάθαρα για έναν σαθρό μηχανισμό ελλείψεων, που βαραίνουν τον ΟΣΕ, την Hellenic Train, τη Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων και τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Σιδηροδρόμων, αλλά και διαχρονικές ευθύνες κυβερνήσεων, που δεν μπόρεσαν εγκαίρως να αντιμετωπίσουν επαρκώς αυτές τις παθογένειες.
Ας ελπίσουμε αυτές οι 57 ψυχές που τόσο άδικα χάθηκαν, μαζί με όλες τις φωνές που ενώθηκαν μαζί τους, να γίνουν φάρος ελπίδας, εγερτήριο πολιτικής αφύπνισης, αιχμή μιας δίκαιης κρίσης στην απονομή δικαιοσύνης και να γίνει πράξη και όχι λόγια το ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ…
