23 Απριλίου 2010: Πτώχευση- ΔΝΤ- Μνημόνια- Απολύσεις.
23 Απριλίου 2025: Πλεόνασμα- επενδυτική βαθμίδα- Παροχές.
Ήταν η αρχή μόνο μιας περιπέτειας για τη χώρα, την οικονομία, τις επιχειρήσεις, την κοινωνία, τους πολίτες. Με το πρώτο μνημόνιο καταργήθηκαν οριστικά ο 13ος και 14ος μισθός στο δημόσιο και η 13η και 14η σύνταξη. Αυξήθηκε ο ΦΠΑ και ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης σε ποτά, τσιγάρα, καύσιμα, μειώθηκε ο κατώτατος μισθός και αυξήθηκαν τα όρια απολύσεων και συνταξιοδότησης των γυναικών στα 65 χρόνια. Πρώτη γεύση μιας σειράς σκληρών μέτρων που κορυφώθηκαν το 2015 με το τρίτο μνημόνιο. Η ύφεση “γονάτισε” ολόκληρους κλάδους της οικονομίας, το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 25%, χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν, μισθοί και συντάξεις μειώθηκαν, η ανεργία εκτινάχτηκε στις αρχές του 2014 στο 27,8% με μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων να αναζητεί διέξοδο στο εξωτερικό και η χώρα να χάνει πολλά από τα καλύτερα μυαλά της.
Και ερχόμαστε 15 χρόνια μετά στο σήμερα. Από «μαύρο πρόβατο» παράδειγμα προς μίμηση.
Η χώρα ανέκτησε την πολυπόθητη επενδυτική βαθμίδα, δανείζεται φθηνά από τις αγορές και πλέον χρησιμοποιείται ως παράδειγμα για το πώς οι οικονομίες κατορθώνουν την μεγάλη επιστροφή.
Εύσημα για την ελληνική οικονομία από ηγέτες, διεθνείς θεσμούς, οίκους αξιολόγησης και επενδυτικές τράπεζες, αναλυτές και ΜΜΕ.
Σήμερα συμπίπτει η ονομαστική εορτή του Γιώργου Παπανδρέου με τα 15χρονα του πρώτου μνημονίου και των ανακοινώσεων από το Καστελόριζο και αμετανόητος ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί –μια ακόμη φορά– να δικαιολογήσει, τόσο τον τρόπο που διαχειρίστηκε την οικονομία, όσο και τις αποφάσεις που έλαβε.
Εμμένει σε μια λογική που μόνο χαρακτήρα αυτοκριτικής δεν έχει, ειδικά σε ό,τι αφορά τον τρόπο με τον οποίο διεκδίκησε την εξουσία το 2009,όταν έταξε τα πάντα στους πάντες και με τη γνωστή φράση «λεφτά υπάρχουν» απέρριψε ακόμη και το πάγωμα των μισθών που είχε εξαγγελθεί από την τότε κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.
Και μετά κάποιοι αναρωτιούνται, που οφείλεται η συντριπτική καθίζηση του ΠΑΣΟΚ…
