Κάποτε, εδώ υπήρχε
ένα απλό πάρκινγκ — όχι κάποιο επίσημο έργο, αλλά ένα μικρό καταφύγιο για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της γειτονιάς.
Ένας χώρος που, όσο απλός κι αν ήταν, εξυπηρετούσε πραγματικά την γειτονιά.
Και σήμερα;
Τι έχουμε τώρα;
Τσιμέντο.
Παντού τσιμέντο.
Μια γκρίζα, αδιάφορη επιφάνεια που δεν λέει τίποτα, που δεν προσφέρει τίποτα.
Καμία προσπάθεια, καμία φροντίδα, καμία διάθεση από τη δημοτική αρχή να βάλει ψυχή σ’ αυτόν τον τόπο.Αντί να παλέψουν για μια οργανωμένη, ασφαλή και ανθρώπινη λύση, απλώς έριξαν τσιμέντο και ξέχασαν.
Ξέχασαν πως αυτός ο χώρος ήταν κάποτε ζωή, ένα κομμάτι καθημερινότητας για πολλούς.
Για παράδειγμα, η Καβάλα – με τα 3-4 υπαίθρια πάρκινγκ της στο κέντρο, προσιτά σε κόστος και φιλικά για όλους – δείχνει πώς μπορεί να λειτουργεί η πόλη όταν υπάρχει έστω και μια δόση μέριμνας.
Εδώ, όμως, η αδιαφορία κυριαρχεί.
Όπως λέει και η παροιμία: «Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα.» Μια αίσθηση εγκατάλειψης, που δεν φεύγει, αλλά βαραίνει την ψυχή και θυμίζει πως εμείς επιλέξαμε να μένουμε στάσιμοι, ενώ γύρω μας όλα προχωράνε μπροστά..
