Με αφορμή το πρόσφατο τραγικό συμβάν, της θλιβερής απώλειας ενός 17χρονου παιδιού από τα βίαια δολοφονικά χτυπήματα ενός συνομήλικου του, θα πρέπει όλοι μας να φύγουμε κάποια στιγμή από την σκοπιά του απλού παρατηρητή και να περάσουμε στην θέση του συνυπεύθυνου…
Γιατί όλοι μας σαν μέλη αυτής της κοινωνίας είμαστε συνυπεύθυνοι.
Δεν είναι μόνον ο αυτουργός της ανθρωποκτονίας ο κυρίως υπεύθυνος, αλλά όλοι εμείς που δεν κάναμε ότι έπρεπε, για να μην συμβεί αυτό.
Κάθε καθημερινή είδηση μας βρίσκει δήθεν έκπληκτους και μας αφήνει άναυδους.
Όμως κανείς μας δεν δικαιούται τελικά να παριστάνει τον έκπληκτο.
Παιδιά και έφηβοι κάθε μέρα κακοποιούν το ένα το άλλο, φτάνοντας κάποιες φορές στο μοιραίο, όπως το πρόσφατο στην πόλη μας.
Και το μόνο που γίνεται είναι να το προβάλουν τα αδηφάγα για αίμα και σπέρμα τηλεοπτικά κανάλια και λοιπά ΜΜΕ, να το αναλύουν δήθεν διεξοδικά, μέχρι να φύγει κάποια στιγμή από την επικαιρότητα, μόλις συμβεί το επόμενο…
Στο σκηνικό αυτό της άκρατης βίας που καθημερινά εκτυλίσσεται σε σχολεία και δημόσιους χώρους, πολλά ερωτήματα βασανίζουν την σκέψη μας, τόσο για τα θύματα όσο και τους θύτες.
Ερωτήματα για τις συνθήκες που ζουν, πως είναι το σχολείο τους, αν υπάρχει καθοδήγηση, οικογενειακή μέριμνα και σωστή επίβλεψη, τι εκπαίδευση λαμβάνουν και στο φινάλε, τι ή ποιος φταίει για αυτή την απαράδεκτη κατάσταση.
Φταίει η Κυβέρνηση, οι Βουλευτές και γενικά το πολιτικό σύστημα, που αρκούνται μόνο να νομοθετούν, νομίζοντας ότι οι αυστηρές ποινές θα λύσουν το πρόβλημα, ότι οι Κοινωνικές Υπηρεσίες και Δομές αρκούν να το αντιμετωπίσουν και έτσι όλοι τους μακαρίως καθεύδουν με ήσυχη την συνείδηση τους.
Φταίνε οι Δημοτικοί Άρχοντες, που ασχολούνται περισσότερο με τις προσωπικές τους έριδες και φιλοδοξίες, με την απονομή βαρύγδουπων τίτλων Αντιδημάρχων και Συμβούλων, χωρίς να ακροάζονται την τοπική κοινωνία και τους πολίτες και χωρίς να ασκούν εποπτεία στους υπαλλήλους των αρμοδίων Υπηρεσιών τους.
Πολλά από τα κοινωνικά προγράμματα μένουν στα χαρτιά και δεν φτάνουν ποτέ στους πολίτες.
Φταίει η Δικαιοσύνη και οι Λειτουργοί της (Δικαστές, Εισαγγελείς, Δικηγορικός Σύλλογος) που έπαψαν να βλέπουν την απονομή της δικαιοσύνης ως λειτούργημα, αλλά ως επάγγελμα.
Οι Εισαγγελείς σαν να μην είναι μέλη αυτής της κοινωνίας και να βλέπουν τι συμβαίνει, περιμένουν να συμβεί το έγκλημα ή να τους έρθει καταγγελία για να διατάξουν έρευνα και να ασκήσουν δίωξη.
Οι Δικαστές με επιείκεια και ποινές χάδια διεκπεραιώνουν τυπικά τις δίκες, χωρίς να εμβαθύνουν στην προσωπικότητα του κάθε δράστη, για να δουν την επικινδυνότητα του και την μελλοντική υποτροπή του.
Στην προκειμένη περίπτωση, έγινε γνωστό ότι ο ανήλικος δράστης ήταν υπότροπος και είχε τεθεί υπό την εποπτεία Δικαστικού Επιμελητή, ο οποίος προφανώς και δεν έκανε σωστά τα καθήκοντα του…
Φταίει η Αστυνομία και τα διωκτικά της Όργανα, αφού είναι αισθητή η απουσία τους, ποτέ δεν βλέπουμε περιπολίες ένστολων Αστυνομικών, αλλά ούτε ασκείται η δέουσα επίβλεψη των ανηλίκων στα πάρκα, στις πλατείες και σε χώρους που διασκεδάζουν.
Είναι ευρέως διαδεδομένη η φήμη και έκδηλη η ανησυχία, ότι η πόλη μας τα τελευταία χρόνια, έχει κατακλυστεί με ναρκωτικές ουσίες σε ανήλικους χρήστες …
Φταίει το Σχολείο και οι Εκπαιδευτικοί (Δάσκαλοι και Καθηγητές) που ως δημόσιοι υπάλληλοι (της νοοτροπίας δεν βαριέσαι αδελφέ) αρκούνται μόνο στην διδασκαλία των μαθημάτων τους, χωρίς να επιβλέπουν τους μαθητές και να προλαμβάνουν τις παρεκτροπές τους.
Από εκμυστηρεύσεις κάποιων μαθητών στους γονείς τους, προκύπτει ότι το λεγόμενο Μαύρο (χασίς) είναι διαδεδομένο στα σχολεία, όπου γίνεται ευρέως η χρήση του και αρκετοί μαθητές αποφεύγουν τις τουαλέτες για να μην χαλάσουν το πάρτι που γίνεται σε αυτές.
Άραγε δεν έχουν ακούσει κάτι σχετικό για αυτό οι Εκπαιδευτικοί μας…
Φταίμε και όλοι Εμείς, ναι κυρίες και κύριοι Εμείς και όχι ο Χατζηπετρής, όταν αδιαφορούμε γενικά, κοιτάμε την δουλειά μας και όχι για το τι διαδραματίζεται πλησίον μας.
Δεν δίνουμε σημασία στις έντονες φωνές βοήθειας και απελπισίας που ακούγονται από το διπλανό μας διαμέρισμα.
Δεν ασχολούμαστε με την κακοποίηση κάποιου παιδιού, που πέφτει στην αντίληψη μας.
Δεν βλέπουμε τα σημάδια βίας στο πρόσωπο και το σώμα ενός ανήλικου.
Δεν βλέπουμε τα ανήλικα που επαιτούν υπό την εκμετάλλευση επιτήδειων.
Δεν σπεύδουμε να χωρίσουμε ανήλικα παιδιά που συμπλέκονται και δέρνονται, ούτε και ειδοποιούμε την Αστυνομία, αλλά ακόμα χειρότερα τα τραβάμε και σε βίντεο.
Αδιαφορούμε βλέποντας τα μεσάνυχτα έναν ανήλικο χτυπημένο που παραπατάει κατευθυνόμενος προς το σπίτι του, δεν τον ρωτάμε τι έπαθε, ούτε καλούμε ασθενοφόρο.
Γενικά κοιτάμε την δουλειά μας και δεν θέλουμε να μπλέξουμε…
Διανύουμε μια εποχή βαρβαρότητας, βίας και αδιαφορίας, ενώ κάθε μέρα γινόμαστε μάρτυρες κατάλυσης των ηθικών αξιών.
Η κοινωνία δεν αλλάζει προς την σωστή κατεύθυνση, αν εμείς δεν το θέλουμε και δεν συμμετέχουμε δυναμικά και έμπρακτα. Τότε μόνο θα γίνει μία κοινωνία ελπίδας και όχι ντροπής, μια κοινωνία ζωής και όχι θανάτου. Τότε μόνο δεν θα βρίσκει απήχηση το ποίημα της Γαλάτειας Καζαντζάκη :Μ’ από την κόλασή μου στο φωνάζω : εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω.
Κοινοποιήστε το άρθρο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης :
