Τελικά, οι αγροτικοί δρόμοι της Ορεινής φτιάχτηκαν. Αυτό ανακοίνωσε πανηγυρικά ο Δήμος Σερρών στις 29 Σεπτεμβρίου 2026, ενημερώνοντας ότι «ολοκληρώθηκαν οι εργασίες αποκατάστασης και βελτίωσης της αγροτικής οδοποιίας» στην περιοχή, ώστε να διευκολυνθεί η πρόσβαση αγροτών και κτηνοτρόφων στις εκμεταλλεύσεις τους. Μόνο που υπάρχει μια μικρή –και πολιτικά καθόλου ασήμαντη– λεπτομέρεια:
Το πρόβλημα είχε εμφανιστεί από τα τέλη Μαΐου.
Χρειάστηκαν δηλαδή περίπου τέσσερις μήνες, δημόσιες καταγγελίες κατοίκων και παραγωγών, τηλεοπτικά ρεπορτάζ και μια σοβαρή πολιτική ρήξη μέσα στην ίδια τη δημοτική παράταξη, μέχρι να φτάσουμε στο δελτίο Τύπου που ανακοινώνει την ολοκλήρωση των εργασιών. Και κάπου εδώ το ερώτημα δεν είναι πια αν έγιναν οι δρόμοι. Το ερώτημα είναι:
Γιατί άργησαν τόσο πολύ;
Από τον Μάιο οι ζημιές – τον Σεπτέμβριο η αποκατάσταση
Οι καταρρακτώδεις βροχοπτώσεις στα τέλη Μαΐου προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στο αγροτικό οδικό δίκτυο της Ορεινής. Η κατάσταση δεν ήταν άγνωστη ούτε αόρατη.
Στις 9 Σεπτεμβρίου, η ΕΡΤ3 βρέθηκε στην περιοχή και κατέγραψε επιτόπου τους δύσβατους δρόμους και τα προβλήματα που εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζουν οι αγρότες, συνδέοντας μάλιστα ευθέως την κατάσταση με τις βροχοπτώσεις του Μαΐου. Άρα, δεν πρόκειται για ένα πρόβλημα που προέκυψε ξαφνικά τον Σεπτέμβριο και αντιμετωπίστηκε άμεσα.
Πρόκειται για μια κατάσταση που ήταν γνωστή για μήνες. Και για έναν αγρότη τέσσερις μήνες δεν είναι απλώς μια ημερολογιακή καθυστέρηση. Είναι μια ολόκληρη καλλιεργητική περίοδος.
Η Σοφία Ιχτιάρη μιλούσε από τον Ιούλιο
Στις 14 Ιουλίου, η τότε δημοτική σύμβουλος της παράταξης «ΕΝΤΟΣ» και εκπρόσωπος της Δημοτικής Ενότητας Ορεινής, Σοφία Ιχτιάρη, είχε βγει δημόσια και είχε καταγγείλει την κατάσταση. Η παρέμβασή της αφορούσε την αγανάκτηση πατατοπαραγωγών και κτηνοτρόφων για την αγροτική οδοποιία, ενώ σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα το θέμα είχε ήδη φτάσει και σε συνεδρίαση λογοδοσίας του Δημοτικού Συμβουλίου. Δεν μιλούσε δηλαδή για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Μιλούσε για ένα πρόβλημα που είχε ήδη τεθεί ενώπιον της Δημοτικής Αρχής. Και λίγο αργότερα ήρθε η πολιτική έκρηξη.
Από τους αγροτικούς δρόμους στην ανεξαρτητοποίηση
Στις 29 Ιουλίου 2026, η Σοφία Ιχτιάρη ανακοίνωσε στο Δημοτικό Συμβούλιο την ανεξαρτητοποίησή της από την παράταξη της Δημάρχου Βαρβάρας Μητλιάγκα. Στην επιστολή της υποστήριξε ότι δεν ενημερωνόταν για ζητήματα της Δημοτικής Ενότητας Ορεινής που εκπροσωπούσε και ότι δεν λάμβανε απαντήσεις για προβλήματα που μετέφερε εκ μέρους των κατοίκων.
Η αγροτική οδοποιία είχε ήδη αποτελέσει ένα από τα πλέον εμφανή σημεία της σύγκρουσής της με τη Δημοτική Αρχή. Ακολούθησε μάλιστα νέα δημόσια αντιπαράθεση, με την κ. Ιχτιάρη να ζητά συγκεκριμένες απαντήσεις για το πότε πήγαν στην Ορεινή η Δήμαρχος και οι αρμόδιοι αντιδήμαρχοι και ποια έργα είχαν πραγματοποιηθεί στην περιοχή. Συνεπώς, όταν σήμερα ο Δήμος Σερρών ανακοινώνει ότι οι δρόμοι αποκαταστάθηκαν, η ανακοίνωση δεν μπορεί να διαβαστεί σαν να μην έχει προηγηθεί τίποτα.
Έχει προηγηθεί μια ολόκληρη ιστορία. Και μάλιστα πολιτικά πολύ ηχηρή.
Το παράδοξο της σημερινής ανακοίνωσης
Ο Αντιδήμαρχος Αγροτικής Ανάπτυξης Χρυσοβαλάντης Καζακίδης δηλώνει στο δελτίο Τύπου:
«Με τις παρεμβάσεις στην κοινότητα Ορεινής βελτιώσαμε τη βατότητα του αγροτικού δικτύου για να διευκολύνουμε ουσιαστικά την καθημερινότητα των παραγωγών».
Ο Δήμος προσθέτει ότι συνεχίζει να «καταγράφει τις ανάγκες» και να προχωρά σε «στοχευμένες παρεμβάσεις».
Εδώ ακριβώς όμως βρίσκεται η πολιτική ουσία
Αν οι ανάγκες καταγράφονταν, γιατί η ανάγκη της Ορεινής χρειάστηκε τέσσερις μήνες για να μετατραπεί σε έργο;
- Και εφόσον το πρόβλημα ήταν ήδη γνωστό, γιατί οι αγρότες έπρεπε να φτάσουν στην αγανάκτηση;
- Γιατί έπρεπε να υπάρξει δημόσια καταγγελία δημοτικής συμβούλου;
- Γιατί το θέμα έπρεπε να φτάσει στα μέσα ενημέρωσης;
- Και γιατί ακόμη στις 9 Σεπτεμβρίου η ΕΡΤ κατέγραφε προβλήματα βατότητας;
Αυτά είναι τα ερωτήματα στα οποία το σημερινό δελτίο Τύπου δεν απαντά.
Και κάτι ακόμη: ο Δήμος μιλούσε για την Ορεινή ήδη από το 2025
Υπάρχει όμως και ένα στοιχείο που κάνει την εικόνα ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Τον Απρίλιο του 2025, σε προηγούμενη ενημέρωση για την αγροτική οδοποιία, ο τότε αρμόδιος Αντιδήμαρχος Τεχνικής Υπηρεσίας είχε δηλώσει ότι οι εργασίες θα συνεχιστούν όχι μόνο στον κάμπο αλλά και σε ορεινές περιοχές, μεταξύ των οποίων κατονομαζόταν και η Ορεινή.
Δηλαδή η ανάγκη παρεμβάσεων στο αγροτικό δίκτυο της περιοχής δεν εμφανίστηκε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2026. Η Ορεινή βρισκόταν ήδη στον σχεδιασμό της Δημοτικής Αρχής περισσότερο από έναν χρόνο πριν. Αυτό κάνει ακόμη πιο δύσκολο να εξηγηθεί γιατί, όταν οι βροχοπτώσεις του Μαΐου 2026 δημιούργησαν νέα σοβαρά προβλήματα, δεν υπήρξε ταχύτερη αντίδραση.
Όταν η «στοχευμένη παρέμβαση» έρχεται μετά τη συγκομιδή
Η ανακοίνωση του Δήμου αναφέρει ακόμη ότι το προηγούμενο διάστημα έγιναν αντίστοιχες εργασίες σε Αναγέννηση, Βαμβακιά, Βαμβακούσσα, Κάτω Καμήλα, Κουβούκλιο και Σκούταρι. Και φυσικά κάθε παρέμβαση στην αγροτική οδοποιία είναι αναγκαία. Όμως η αναφορά γεννά ένα ακόμη εύλογο ερώτημα:
Με ποια σειρά και με ποια κριτήρια μπαίνουν οι προτεραιότητες;
Όταν σε μια περιοχή υπάρχουν ζημιές από τον Μάιο, δημόσιες καταγγελίες από τον Ιούλιο και παραγωγοί που αδυνατούν να κινηθούν άνετα προς τις εκμεταλλεύσεις τους, πόσο «στοχευμένη» μπορεί να θεωρηθεί μια παρέμβαση που ολοκληρώνεται στα τέλη Σεπτεμβρίου;
Γιατί στην αγροτική οικονομία δεν αρκεί ένα έργο να γίνει. Πρέπει να γίνει όταν χρειάζεται. Ο αγρότης δεν μπορεί να μεταφέρει τη συγκομιδή του σε άλλη εποχή επειδή δεν επισκευάστηκε έγκαιρα ο δρόμος. Ούτε ο κτηνοτρόφος μπορεί να περιμένει μήνες για να αποκτήσει ασφαλή πρόσβαση στη μονάδα του.
Το έργο έγινε. Η καθυστέρηση όμως παραμένει.
Θα ήταν άδικο να ειπωθεί ότι ο Δήμος δεν έκανε τίποτα. Οι εργασίες έγιναν και, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, ολοκληρώθηκαν. Αυτό όμως δεν διαγράφει όσα προηγήθηκαν.
- Δεν διαγράφει τις καταγγελίες.
- Δεν διαγράφει την αγανάκτηση των παραγωγών.
- Δεν διαγράφει το ρεπορτάζ της ΕΡΤ στις αρχές Σεπτεμβρίου.
Και φυσικά δεν διαγράφει το πολιτικό κόστος που είχε ήδη προκληθεί, με την αποχώρηση μιας δημοτικής συμβούλου από τη δημοτική παράταξη.
Η χρονική ακολουθία είναι αμείλικτη:
- Τέλη Μαΐου: οι βροχοπτώσεις δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στους αγροτικούς δρόμους.
- 14 Ιουλίου: η Σοφία Ιχτιάρη καταγγέλλει δημόσια την κατάσταση.
- 29 Ιουλίου: ανακοινώνει την ανεξαρτητοποίησή της από τους «ΕΝΤΟΣ», ασκώντας κριτική και για τον τρόπο αντιμετώπισης των προβλημάτων της Ορεινής.
- 9 Σεπτεμβρίου: η ΕΡΤ καταγράφει ακόμη δύσβατους αγροτικούς δρόμους.
- 29 Σεπτεμβρίου: ο Δήμος ανακοινώνει την ολοκλήρωση των εργασιών.
Τέσσερις μήνες αργότερα, το γκρέιντερ έφτασε
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο βασικό συμπέρασμα. Η Δημοτική Αρχή Μητλιάγκα μπορεί σήμερα δικαιολογημένα να ανακοινώνει ότι ένα πρόβλημα αντιμετωπίστηκε. Δεν μπορεί όμως η ανακοίνωση να σβήσει το ημερολόγιο. Γιατί το ημερολόγιο δείχνει ότι ένα πρόβλημα που ξεκίνησε τον Μάιο, καταγγέλθηκε δημόσια τον Ιούλιο, συνέχισε να υφίσταται τον Σεπτέμβριο και λύθηκε –ή τουλάχιστον αντιμετωπίστηκε– στο τέλος του ίδιου μήνα.
Και ίσως αυτή να είναι η ουσία της υπόθεσης της Ορεινής:
Το γκρέιντερ τελικά πήγε.
Το θέμα είναι ότι μέχρι να πάει, είχαν ήδη προηγηθεί οι αγρότες, οι καταγγελίες, οι κάμερες και μια πολιτική ανεξαρτητοποίηση. Για μια Δημοτική Αρχή που δηλώνει ότι «καταγράφει τις ανάγκες» και προχωρά σε «στοχευμένες παρεμβάσεις», το ζητούμενο δεν είναι μόνο να φτάνει τελικά στον προορισμό.
Είναι να μη χρειάζεται κάθε φορά μια μικρή πολιτική κρίση για να πάρει μπροστά η μηχανή.
Αναδημοσίευση από anexartitos.gr
