Του Strange Attractor
Η περίοδος 2012-2014 υπήρξε, αναμφίβολα, μία από τις δυσκολότερες στη σύγχρονη πολιτική και οικονομική ιστορία της Ελλάδας.
Η χώρα βρισκόταν στο κέντρο της δίνης της δημοσιονομικής κρίσης, με την οικονομία να έχει υποστεί τεράστια συρρίκνωση, την ανεργία να βρίσκεται σε πρωτοφανή επίπεδα, και το ενδεχόμενο μιας άτακτης χρεοκοπίας να παραμένει πραγματικός φόβος.
Μάλιστα, υπήρχαν και προβεβλημένοι συνέλληνες τότε, που επεδίωκαν τη χρεοκοπία, και την επιστροφή στην «περήφανη δραχμούλα», όπως π.χ. ο περίφημος Δρ. Μπαρουφάκης, που καθημερινά έβγαινε στα κανάλια (μέσω ΣΚΑΙΠ), επιμένοντας πως η χρεοκοπία, και το εθνικό νόμισμα είναι η μόνη λύση!
Χωρίς όμως να αναφέρει ότι και στη δραχμή να πηγαίναμε, τα χρέη θα συνέχιζαν να υπάρχουν, τοκιζόμενα, και σε… ευρώ!
Μέσα σε αυτό το δυσμενές περιβάλλον, η κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Αντώνη Σαμαρά, με τη συμμετοχή του Βενιζέλου, και του κυρ Φώτη (τον θυμόσαστε;), ανέλαβε να διαχειριστεί μια κατάσταση που απαιτούσε δύσκολες και πρωτόγνωρες αποφάσεις, για μια χώρα που ως τότε ζούσε σε καθεστώς επίπλαστης ευμάρειας, με δανεικά και υποτίθεται αγύριστα, και με απίστευτο πολιτικό κόστος.
Η κυβέρνηση του 2012 δεν είχε απέναντί της μόνο τις απαιτήσεις των Ευρωπαίων εταίρων, και των δανειστών. Είχε να αντιμετωπίσει και μια ιδιαίτερα σκληρή εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση.
Η αξιωματική αντιπολίτευση του μέχρι τότε ανυπόληπτου ΣΥΡΙΖΑ, που επί κρίσης θέριεψε, αμφισβητούσε την πολιτική των μνημονίων, και προειδοποιούσε ότι η συγκεκριμένη πορεία οδηγούσε σε αδιέξοδο.
Μάλιστα αποκαλούσε τη κυβέρνηση με τον υποτιμητικό χαρακτηρισμό «σαμαροβενιζέλοι», καθώς και «γερμανοντυμένη»…
Παράλληλα, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, υπήρχαν έντονες συζητήσεις για το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ. Το Grexit αποτελούσε τότε ένα κεντρικό στοιχείο της πολιτικής αντιπαράθεσης, με πάρα πολλούς, που ήδη είχαν βγάλει τα λεφτά τους έξω, να ξιφουλκούν υπέρ της δραχμής, έτσι ώστε να μπορέσουν αύριο να αγοράσουν τα πάντα μπιρ παρά.
Σε αυτή την εξαιρετικά εύθραυστη συγκυρία, ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να στηρίξει την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, και να σηκώσει το αβάσταχτο βάρος μιας πολιτικής που απαιτούσε μεγάλες θυσίες.
Η επιλογή αυτή είχε τεράστιο πολιτικό κόστος, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τη Νέα Δημοκρατία, την οποία υπηρετούσε από την εφηβεία του.
συνδεθείτε
καλωσόρισμα!Συνδεθείτε στο λογαριασμό σαςτο όνομα χρήστη σαςο κωδικός πρόσβασης σας
ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΚΩΔΙΚΟΥ
Ανακτήστε τον κωδικό σαςτο email σας
Αντώνης Σαμαράς: Ο άνθρωπος που κράτησε την Ελλάδα όρθια
16/08/2026 – 12:44
Του Strange Attractor
Η περίοδος 2012-2014 υπήρξε, αναμφίβολα, μία από τις δυσκολότερες στη σύγχρονη πολιτική και οικονομική ιστορία της Ελλάδας.
Η χώρα βρισκόταν στο κέντρο της δίνης της δημοσιονομικής κρίσης, με την οικονομία να έχει υποστεί τεράστια συρρίκνωση, την ανεργία να βρίσκεται σε πρωτοφανή επίπεδα, και το ενδεχόμενο μιας άτακτης χρεοκοπίας να παραμένει πραγματικός φόβος.
Μάλιστα, υπήρχαν και προβεβλημένοι συνέλληνες τότε, που επεδίωκαν τη χρεοκοπία, και την επιστροφή στην «περήφανη δραχμούλα», όπως π.χ. ο περίφημος Δρ. Μπαρουφάκης, που καθημερινά έβγαινε στα κανάλια (μέσω ΣΚΑΙΠ), επιμένοντας πως η χρεοκοπία, και το εθνικό νόμισμα είναι η μόνη λύση!
Χωρίς όμως να αναφέρει ότι και στη δραχμή να πηγαίναμε, τα χρέη θα συνέχιζαν να υπάρχουν, τοκιζόμενα, και σε… ευρώ!
Μέσα σε αυτό το δυσμενές περιβάλλον, η κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Αντώνη Σαμαρά, με τη συμμετοχή του Βενιζέλου, και του κυρ Φώτη (τον θυμόσαστε;), ανέλαβε να διαχειριστεί μια κατάσταση που απαιτούσε δύσκολες και πρωτόγνωρες αποφάσεις, για μια χώρα που ως τότε ζούσε σε καθεστώς επίπλαστης ευμάρειας, με δανεικά και υποτίθεται αγύριστα, και με απίστευτο πολιτικό κόστος.
Η κυβέρνηση του 2012 δεν είχε απέναντί της μόνο τις απαιτήσεις των Ευρωπαίων εταίρων, και των δανειστών. Είχε να αντιμετωπίσει και μια ιδιαίτερα σκληρή εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση.
Η αξιωματική αντιπολίτευση του μέχρι τότε ανυπόληπτου ΣΥΡΙΖΑ, που επί κρίσης θέριεψε, αμφισβητούσε την πολιτική των μνημονίων, και προειδοποιούσε ότι η συγκεκριμένη πορεία οδηγούσε σε αδιέξοδο.
Μάλιστα αποκαλούσε τη κυβέρνηση με τον υποτιμητικό χαρακτηρισμό «σαμαροβενιζέλοι», καθώς και «γερμανοντυμένη»…
Παράλληλα, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, υπήρχαν έντονες συζητήσεις για το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ. Το Grexit αποτελούσε τότε ένα κεντρικό στοιχείο της πολιτικής αντιπαράθεσης, με πάρα πολλούς, που ήδη είχαν βγάλει τα λεφτά τους έξω, να ξιφουλκούν υπέρ της δραχμής, έτσι ώστε να μπορέσουν αύριο να αγοράσουν τα πάντα μπιρ παρά.
Σε αυτή την εξαιρετικά εύθραυστη συγκυρία, ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να στηρίξει την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, και να σηκώσει το αβάσταχτο βάρος μιας πολιτικής που απαιτούσε μεγάλες θυσίες.
Η επιλογή αυτή είχε τεράστιο πολιτικό κόστος, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τη Νέα Δημοκρατία, την οποία υπηρετούσε από την εφηβεία του.
Οι αναγκαίες περικοπές δαπανών, η σκληρή φορολογία, και οι πρωτοφανείς μεταρρυθμίσεις προκαλούσαν έντονες κοινωνικές αντιδράσεις, ενώ η κυβέρνηση δεχόταν καθημερινά ισχυρή κριτική από την αντιπολίτευση, και όχι μόνο, αφού ακόμη και «δηλωμένοι» νεοδημοκράτες (από τα γενοφάσκια τους) άλλαξαν ρότα και στήριζαν ή τον Αλέξη, ή τον Μπάνο, κι αργότερα το ΠΟΤΑΜΙ, για να «μην πληρώνουν ΕΝΦΙΑ και άλλα κερατιάτικα»…
Ήταν η εποχή του αγαναΧτισμού… ακόμη θυμάμαι τον Τράγκα (που έκανε και μια τηλεοπτική εκπομπή ντυμένος Ναζί για να στηλιτεύσει τη κυβέρνηση) κάθε πρωί να ωρύεται στο ραδιόφωνο «Αντωνάκη, πες αλεύρι… το γελαστό παιδί σε γυρεύει… χα χα χα»…
Αυτά ζούσαμε τότε.
Ωστόσο, παρά τη στείρα άρνηση της αντιπολίτευσης, σταδιακά άρχισαν να εμφανίζονται κάποια σοβαρά αποτελέσματα.
Το 2013 η χώρα πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα, μια εξέλιξη που τότε θεωρήθηκε σημαντικό ορόσημο.
Ο ίδιος ο Σαμαράς τόνιζε ότι το πλεόνασμα είχε επιτευχθεί νωρίτερα από τον αρχικό σχεδιασμό του προγράμματος. Παράλληλα, η κυβέρνηση υποστήριζε ότι η δημοσιονομική προσαρμογή δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για σταδιακή επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα.
Η προσπάθεια δεν περιορίστηκε στα δημόσια οικονομικά. Η σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος ήταν κρίσιμη, καθώς χωρίς λειτουργικές τράπεζες δεν μπορούσε να υπάρξει οικονομική ανάκαμψη. Η Τράπεζα της Ελλάδος είχε ήδη από το 2011 αρχίσει να διαμορφώνει το θεσμικό πλαίσιο εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων, ενώ το 2014 ενισχύθηκε περαιτέρω το σχετικό πλαίσιο.
Το σημαντικότερο πολιτικό και οικονομικό επίτευγμα της περιόδου ήταν ότι η Ελλάδα παρέμεινε στην ευρωζώνη και οι τράπεζες συνέχισαν να λειτουργούν χωρίς τραπεζική αργία, και χωρίς capital controls.
Αυτή η διάκριση έχει ιδιαίτερη σημασία όταν συγκρίνει κανείς την κατάσταση του 2014 με όσα συνέβησαν το 2015, τότε που ο Αλέξης αντί να καταργήσει τα μνημόνια με ένα μόνο άρθρο, όπως υπόσχονταν προεκλογικά, έκλεισε τις τράπεζες, και έστειλε κατακαλόκαιρο τους πολίτες στις ουρές των ΑΤΜ για να πάρουν το πολύ 60 ευρώ την ημέρα από τις καταθέσεις τους.
Ακόμη και στα τέλη του 2014, η εικόνα της οικονομίας είχε αρχίσει να αλλάζει.
Η Τράπεζα της Ελλάδος καταγράφει ότι το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 0,7% το 2014, ενώ η οικονομία είχε αρχίσει να αφήνει πίσω της την πολυετή ύφεση.
Η πορεία αυτή δεν σημαίνει ότι τα προβλήματα είχαν λυθεί, ή ότι η κοινωνία δεν είχε υποστεί τεράστιες απώλειες. Σημαίνει όμως ότι η χώρα είχε αρχίσει να απομακρύνεται από το χείλος της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, κι αυτό χάρη στον Σαμαρά, που αψηφώντας τις σειρήνες του λαϊκισμού οδηγούσε τη χώρα με νηφαλιότητα προς τη σταθερότητα.
Η διακυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου μπορεί επομένως να αξιολογηθεί ως μια περίοδος κατά την οποία η πολιτική ηγεσία επέλεξε να «βάλει πλάτη» για να παραμείνει η Ελλάδα όρθια μέσα στην ευρωζώνη.
Ο Σαμαράς ανέλαβε ένα μεγάλο πολιτικό κόστος, ενώ ο Βενιζέλος, παρά τις διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες του, και παρά τους τριγμούς της συγκυβέρνησης (μην ξεχνάμε τον Κυρ Φώτη, που αποχώρησε για τους… μοντέρ της ΕΡΤ), συνέβαλε στη στήριξη της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Η ιστορία μπορεί να συζητά τις αδυναμίες, τα λάθη, και τις κοινωνικές συνέπειες εκείνης της πολιτικής, ένα γεγονός, όμως παραμένει ιδιαίτερα σημαντικό: έως το τέλος του 2014 η Ελλάδα δεν είχε χρεοκοπήσει άτακτα, δεν είχε εγκαταλείψει το ευρώ, οι τράπεζες λειτουργούσαν κανονικά, και δεν είχαν επιβληθεί capital controls.
Η δε οικονομία είχε επιστρέψει σε θετικό ρυθμό ανάπτυξης και μάλιστα είχε επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα!
Αυτά αποτέλεσαν τη βάση πάνω στην οποία μπορούσε να χτιστεί η επόμενη ημέρα, άσχετα αν η επόμενη μέρα (βλ. Συριζανέλ) ήταν μέρα κατεδάφισης και γκρεμισμάτων…
Με αυτή την έννοια, η περίοδος 2012-2014 υπήρξε μια δύσκολη μάχη για τη σταθεροποίηση της χώρας, από μια κυβέρνηση που μέσα σε ένα εξαιρετικά πολωμένο πολιτικό περιβάλλον, επέλεξε να κρατήσει τη χώρα στην ευρωπαϊκή της πορεία, και να αποτρέψει την επιστροφή στη δραχμή, και την ανεξέλεγκτη οικονομική κατάρρευση…
Αυτός ήταν και είναι ο Σαμαράς… τέλος.
Αναδημοσίευση από antinewd.gr
